Dlaczego Pani Śpioszek nie mogła wtedy zasnąć? Była zafascynowana ciszą. Słyszała tylko cichy oddech ciała obok. W tamtej chwili Pani Śpioszek myślała, że ma wszystko, że mogłaby spędzić całe życie wsłuchując się wyłącznie w ten oddech. Wystarczyłby jeden uśmiech i byłaby bardzo szczęśliwa. Patrzyłaby zachwycona, zapominając nawet mrugnąć. Mimo, iż myślała, że to miłość, Platoniczna Pani Śpioszek nie potrafiła po prostu powiedzieć 'kocham Cię'.

-'Kocham Cię, kocham Cię z całego serca! Poczekaj, wkrótce dojdzie to do Ciebie!'

Powinna była zrezygnować na samym starcie. To właśnie jej pragnienia były tak zuchwałe, że nie potrafiła ich stłumić. To smutne, ale zaczęła nienawidzić. Pół roku później, kiedy blask słońca zaczął razić oczy Pani Śpioszek wszystko było już skończone. '
Zapomnę!' - Szczerze powiedziawszy, nie musiała długo czekać.

 -'.......bo tak naprawdę to ja jestem ofiarą, nie?'